در فرایند ذوب، به دلیل تناسب یا شارژ نادرست، دکربوریزاسیون بیش از حد و دلایل دیگر، گاهی اوقات محتوای کربن در فولاد نمی تواند الزامات دوره بالا را برآورده کند، بنابراین لازم است کربن به فولاد مذاب اضافه شود. مواد زیادی وجود دارند که می توانند به عنوان کربوریزر برای چدن مورد استفاده قرار گیرند، مانند گرافیت مصنوعی، کک نفتی کلسینه شده، گرافیت طبیعی، کک، آنتراسیت و مخلوط های ساخته شده از این مواد.
در استفاده از عامل کاربوریزه برای ریخته گری باید به جنبه های زیر توجه شود و در غیر این صورت جذب آن تحت تأثیر قرار خواهد گرفت.
1.اثر اندازه ذرات کاربوریزر: فرایند کاربوریزر شامل فرایند انتشار انحلال و فرایند از دست دادن اکسیداسیون است. میزان انتشار انحلال و میزان از دست دادن اکسیداسیون اندازه ذرات مختلف کربوهیدرات ها متفاوت است.
2.اثر عامل کاربوریزه کننده برای ریخته گری: تحت دمای معین و ترکیب شیمیایی مشابه، غلظت اشباع کربن در آهن مذاب قطعی است. در یک اشباع خاص، هر چه کربوهیدرات بیشتر اضافه شود، زمان انتشار انحلال طولانی تر است، از دست دادن مربوطه بیشتر است، و نرخ جذب پایین تر است.
3.اثر دما بر جذب عامل کاربوریزه کننده برای ریخته گری: هنگامی که دمای تعادل بیشتر باشد، جذب عامل کاربوریزه کننده کاهش می یابد؛ هنگامی که دمای کاربوریزه پایین تر از دمای تعادل باشد، انحلال پذیری اشباع کربن کاهش می یابد، سرعت انحلال و انتشار کربن کاهش می یابد، بنابراین عملکرد نیز پایین است. هنگامی که دمای کاربوریزه در دمای تعادل باشد، میزان جذب عامل کاربوریزه کننده بالاترین است.
4.اثر هم زدن فلز داغ بر میزان جذب کربوهیدرات: زمان هم زدن مناسب فلز داغ باید انحلال کامل کاربوریزر را تضمین کند.
این عوامل مهم ترین عوامل موثر بر اثر استفاده و میزان جذب کربوهیدرات هستند
